Geschiedenis Kenmerken Vachtsoorten & Kleuren

Oorsprong De cavia komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika. Nog voordat de Europeanen Zuid-Amerika ver- overden werder cavia's al als huisdier gehouden door Inka-stammen. Ze werden gehouden als gezelschapsdier, maar ook voor vlees (consumptie), en voor gebruik als offerdier. In de 16e eeuw introduceerden de Spanjaarden de cavia in Europa. Sindsdien is de cavia een steeds populairder huisdier geworden. Tevens wordt de cavia gebruikt als laboratoriumdier. Wilde cavia's In Zuid-Amerika komt de cavia nog steeds in het wild voor. Wilde cavia's leven in groepen van ongeveer 5 tot 10 dieren. Ze zijn erg schuw en vinden beschutting in holen.

Afb. Wilde cavia

Vachtsoorten & kleuren

Er zijn  verschillende vachtsoorten bij de cavia te onderscheiden. De belangrijkste vachtsoorten zijn;
gladhaar, langhaar, borstelhaar, rexhaar, sheltie en tesselhaar. Er bestaan ook meer zeldzame vachtsoorten
zoals de Lunkarya en Merino. Onderstaand zullen wij de meest voorkomende vachtsoorten kort
bespreken.

Gladhaar	Korte vacht met een lengte van ongeveer 3 centimeter die dicht tegen de huid ligt. De vacht bestaat uit een ondervacht en dekharen. De ondervacht is zacht en de dekharen zijn grof. Gladhaar cavia's worden in zeer veel kleuren gefokt en zijn in de meeste kleuren erkend.
Langhaar (Peruvian)	Glanzende, zacht aanvoelende beharing. Alleen het haar op de voorsnuit is kort. De vacht bestaat uit lange steile haren en de cavia's hebben een kruin op de kop. Peruvians hebben op elke heup een rozet, die moeilijker of helemaal niet meer zichtbaar is naarmate het haar langer is. Peruvian cavia's worden in de zeer veel kleuren gefokt.
Borstelhaar	Borstelharige cavia's hebben een langere vacht dan gladhaarcavia's. De haren zijn 3,5cm lang en voelen vrij stug aan. Over het gehele lichaam bevinden zich rozetten. De cavia's kunnen in allerlei kleuren gefokt worden; ze worden het meest gehouden in de effen kleuren rood, zwart en wit. Ook driekleurige, bonte, brindles en schildpad-borstelharigen komen veel voor.
Rex	Gekroest, zeer ruw haar dat niet vlak tegen de huid aanligt, maar juist van het lichaam af staat. Het haar is relatief kort en voelt veerkrachtig aan. Normaal gesproken is het haar op de kop en de buik wat korter dan op de rest van het lichaam. Rexcavia's komen in veel verschillende kleuren voor, maar niet alle kleuren zijn officieel erkend.
Sheltie	De sheltie is een langharige cavia met lange steile haren. Het dier verschilt van de Peruvian omdat de sheltie geen kruin op de kop heeft en geen kruin op de achterhand. Aan de wangen heeft de sheltie baarden die mooi overlopen in de beharing op het lichaam. Sheltie's komen in veel verschillende kleuren voor.
Tessel	Tesselharige cavia's zijn voor het eerst in Groot-Brittannië gefokt. In principe zijn het langharige rexcavia's. Ze hebben gegolfd haar dat zacht aanvoelt. Het haar op de kop groeit over de rug naar achteren toe. Tesselharige cavia's komen het meeste voor in de kleuren rood en roodbont, maar ook andere kleuren komen voor.

Alle bovenstaande vachtsoorten komen ook voor met satijnbeharing. De vacht van cavia's met satijnbeharing heeft satijnglans. De haren zijn dunner en zachter dan normaal. Cavia's met deze beharing kunnen op een leeftijd van 1,5 tot 2 jaar last krijgen van satijnziekte (osteodystrophie). Dit is een stofwisselingsziekte waarbij calcium aan de botten wordt onttrokken en geen nieuw calcium wordt afgezet. Dit leidt tot een week en zacht skelet. Cavia's met osteodystrophie hebben pijn tijdens bewegen en eten. Ook kunnen ze verlammingsverschijnselen krijgen. Er bestaat voor deze ziekte helaas geen behandeling. Het is nog niet bekend of deze ziekte bij alle satijncavia's voorkomt. Het is in ieder geval af te raden om twee satijncavia's met elkaar te laten paren.
De symptomen van satijnziekte zijn:
 - langzame gewichtsafname, ondanks dat de cavia normaal eet.
 - problemen met bewegen: het lijkt alsof de cavia huppelt of hupt.
 - problemen met eten: het eten van harde dingen wordt steeds moeilijker.
 - de cavia ligt en rust heel veel en ontziet daarbij de achterpoten.
 - verlammingsverschijnselen.